Klein leed

‘Mam, er is wat met Jozie. Je moet de dierenarts bellen’. Ik werd vanmorgen bruut uit mijn slaap gehaald door mijn dochter. Haar ogen waren zo groot als schoteltjes. Vervolgens klonk vanuit de gang een luid ‘O nee…’: de schrik in de stem van mijn zoon was bijna voelbaar. Ik snelde mijn bed uit en trof in de gang een luguber tafereel aan. Daar lag hamster Jozie, op z’n ruggetje, redelijk onherkenbaar omdat van z’n arme koppie weinig meer over was. De ‘crime scene’ bevond zich in de woonkamer. Het kooitje was van de kast gevallen, en kapot gegaan. Een ravage van zaagsel, stro en spoortjes bloed. Lang recherchisch onderzoek was niet nodig: de moordenaar zat ons pontificaal op te wachten. De nieuwe kat, nog maar twee weken bij ons in huis, keek ons aan met een blik waaruit bijna trots sprak. Tja.. het zijn en blijven roofdieren natuurlijk. Maar de tranen van mijn dochter haalde weinig begrip in mij naar boven. De kat werd buiten gezet en ik troostte mijn kinderen op de bank.

Met een lesje over de natuur probeerde ik de kinderen enigszins te kalmeren. Maar het verdriet ging door merg en been. Mijn zoon ging op zoek naar een doosje om de hamster in te begraven. Het werd het doosje van de nieuwe huistelefoon. Ik opperde nog opties als het versieren van het doosje, onder de mom van ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan’.. maar nee… Het doosje was goed zo. Nauwkeurig werd een plekje gezocht in de tuin waar Jozie z’n laatste rustplaats kreeg. Mijn kinderen wilden alledrie iets korts zeggen tegen hun beestje voordat we het grafje delfden. Maar op het moment suprême viel het stil. Totdat mijn zoon zachtjes zei: ‘Het spijt me zo’. Toen was het klaar. Tranen met tuiten, door deze moeder. Ik kan dan wel op zoveel uitvaarten hebben gestaan, nu huilde ik om een hamster. En natuurlijk om de gebroken hartjes van mijn kindjes. We lieten het maar even gaan.

Het grafje werd prachtig versierd met stenen en bloemetjes. We kregen er zowaar lol in. Daarna brak het lentezonnetje door en besloten we lekker naar de speeltuin te gaan. Een ‘condoleance’ met de buurtkinderen, onder het genot van limonade en soesjes.

Een mini-uitvaart met enorme impact. Ik hoop maar op weinig nachtmerries, gedroogde tranen en een look-a-like van Jozie in dierenwinkel:)


Meer columns

  • Hoe gaat het?
    Als het weekend achter de rug is en je treft je collega’s weer, is het een goede vraag. Als je ’s avonds na een werkdag thuis komt en je partner […]
  • Wanneer wordt jij dood?
    ‘Toen mijn oma overleed mocht ik niet naar haar uitvaart’… ‘We werden overal bij weggehouden toen mijn kleine broertje stierf..’ In gesprek met mensen die lang geleden een dierbare zijn […]
  • Tekens
    Het is geen zeldzaamheid. Een vlinder plots op je schouder, een lamp die het ineens begeeft of de klok die stil gaat staan… Vaak suggereren nabestaanden dat ze een teken […]
  • Storm
    Storm in mijn hoofdTerwijl de regen tegen de ramen klettertStorm in mijn hartOmdat ik niet begrijpen kanBegrijpen met mijn hoofd is andersdan voelen met mijn hartDat alles doorgaatzonder jouis een […]