Aster Uitvaartzorg Facebook Aster Uitvaartzorg Twitter Aster Uitvaartzorg Emailadres

'Een afscheid als troostrijke herinnering'

Neem gerust contact met ons op

Tijd en wonden

27-09-2016

Tijd heelt alle wonden… zo zegt het spreekwoord. Dat is waar, als het gaat om een schram wanneer je kind is gevallen. Kusje erop, pleister en binnen een mum van tijd is de pijn vergeten en verdwenen.

Hoe anders is het met rouw. De pijn van het rouwen is rauw. Het overvalt je, overmant je en laat je niet los ten gevolge van de tijd. De tijd verstrijkt, maar het rouwen verstrijkt in al zijn grilligheid mee.

Bij het schrijven van een afscheidsplechtigheid vond ik het volgende gedicht van Kris Gelaude. Het raakte me:

tijd heelt geen wonden
tijd leert je leven met verdriet
en wachten
zeer geduldig
tot je weer schoonheid ziet
en tot de tederste herinneringen
zo diep vertakt zijn in je ziel
dat ze die zere plekken
kunnen overgroeien

Raak. Zo waar. De wonden blijven. Hopelijk worden ze op een dag overgroeid met zachte herinneringen. Zodat je de wonden voorzichtig aan kan raken, omdat ze onderdeel van je zijn. In de tijd ernaar toe wordt er weinig geheeld. Verzorgen, is het enige wat je kan doen. Wonden aandacht geven, de zorg die ze zo hard nodig hebben.

Op het aanrecht van mijn keuken staat een hortensia. Gekregen van een vriendin, in maart van dit jaar. Toen zij eind april plotseling overleed, ging de rauwe tijd van het rouwen in. Ik verzorgde mijn wonden, en de hortensia. Vanmorgen zag ik dat de hortensia weer opnieuw uitloopt. Het deed me zo goed. Aandacht en zorg, is het beste wat je kunt geven.


1 reactie

  1. Tessa, wat een prachtig gedicht en wat verwoord je dat mooi…ik wacht nog steeds…….ik zie weer wat schoonheid, maar de zere plekken zijn er nog…ze worden verzorgt door de mensen om mij heen, mijn lieve man Michel, mijn kinderen en hun aanhang, mijn familie….mijn lieve mama , broer en zus…maar ook jij, met altijd weer even de aandacht, zoals je dat ook had tijdens de uitvaarten van onze lieve papa en allerliefste zus Ilse, ik wacht nog geduldig, tot ze de zere plekken kunnen overgroeien……liefs, Nicole

  2. Nicole Waas op oktober 4th, 2016 om 12:08

Reageer op dit artikel